çoğunun ki somut..

benimki biraz somut, biraz soyut. ama daha çok soyut. farkındayım ama bu birşeyi değiştirmiyor.
sokaklarım uçsuz bucaksız, kayboluyorum araken. köşe başlarında hep aynı siluet. yetişmek, uzanmak, yakalamak zor!

her pencere başka bir diyara açılıyor. kafamı uzatmamla, küçülüyor, ufalıyor, yok oluyor. dönüş kapıları ya kapalı, yada yok. her diyarda dökerek yürüyorum parçaları.. geri dönmek, uzanmak, toplamak zor!

birkaç ayışığı var gecede, nispeten tek yıldız. ilerledikçe aydınlanmıyor, aksine kararıyor. onu tutan direk kırılmış çoktan, gök üzerime çöküyor. parıltı yakın ama uzanacak takati kendimde aramak, bulmak, çıkartmak zor!

karşımda duruyor işte "somut" bir adım atsam titreyecek belki, ama bendeki "soyut" da sarsılacak. soluduğum hava buram buram korku yüklü. alnımda, göz kapaklarımda o bilindik sancı.. "soyut" acır mı? anlamak zor!

- acıtma canımı, git! nasılsa dayanamaz gelirim peşinden..